Stara rasa pochodząca z niemieckiego księstwa weimarskiego, będąca krzyżówką wyżła staroniemieckiego z jedyną wówczas występującą odmianą posokowca. Podobno posiada również trochę krwi pointera, a być może i doga. na co wskazywałby jego wysoki wzrost. Rasa w pełni ustabilizowana, popularna w Niemczech i nie tylko tam. Pies wszechstronny, o doskonałym dolnym wietrze, co predysponuje go przede wszystkim do pracy w lesie na sfarbowanych tropach zwierzyny grubej. Cechuje go duża ciętość w stosunku do zwierząt i ludzi. Wzrost i masa ciała pozwalająmu bez trudu dławić ranną zwierzynę płową i drapieżną. Wobec ludzi wykazuje zdecydowane cechy psa obronnego. Masa jego ciała nie pozwala mu na szybkie chody w polu, a także wytrwałą pracę w galopie, przy czym okładanie pola jest krótkie, bliskie przewodnika. Tego rodzaju praca wyżła w lesie jest zaletą, w polu jednak mankamentem. Stójka twarda, aport dobry. Wykazuje skłonność do pracy w wodzie. Jego krótka sierść jest niezwykle gęsta, co pozwala mu na pracę w trudniejszych warunkach atmosferycznych i wodnych. Jest zdecydowanie lepszy po strzale, najlepszy w lesie. Pies wszechstronny.
Jest jeszcze wiele ras wyżłów, które u nas jednak nie występują lub występują jako pojedyncze sztuki, w związku z czym nie będę ich omawiał, musiałbym bowiem oprzeć się jedynie na publikacjach, bez własnego poglądu na użyteczność tych ras.