Już w momencie jego zakupu (w wieku do 12 tygodni). Jeżeli nie masz już wyboru, możesz dowiedzieć się, czy szczenię nie posiada cech niepożądanych, które można by skorygować za pomocą określonego kierunku wychowawczego. Innymi słowy  istnieją testy, które przeprowadza się na szczeniętach w miocie, i które pozwalają na dość precyzyjne określenie ich charakteru. Może to być dość istotne, sądzę więc, iż sensowne jest opisanie sposobu przeprowadzenia takich testów. Nie są one zbyt skomplikowane, a przedstawił je, między innymi, znany lekarz weterynarii i badacz psich zachowań, Ferdynand Brunner.

Poproś hodowcę o wyprowadzenie suki i zaobserwuj zachowanie szczeniąt, stojąc pomiędzy nimi. Które chcą pobiec za matką? Które uciekają, chcąc się schować w kącie? Które nie zwracają na nic uwagi, a które przyjaźnie gramolą się na Twoje buty? Kucnij i wyciągnij rękę  co dzieje się teraz? Podczas wszystkich prób obserwuj zarówno pozycję ciała piesków, układ uszu i ogona, jak i wydawane dźwięki. Spróbuj teraz ruszyć prosto na szczeniaka, jakbyś chciał go staranować, i zatrzymaj się tuż przed nim (potraktuj tak wszystkie po kolei). Niektóre psiaki uciekną, inne przywrą przerażone do podłogi, jeszcze inne spokojnie usuną się z drogi, a kolejne mogą się zachować wręcz agresywnie. Po kolei podnieś szczeniaki za skórę na karku, posadź na stole, przytrzymaj mocno i potem puść (całość ma trwać mniej więcej dwie minuty). I znowu — jeden szczeniak na poły w zabawie rzuci się na Twoją rękę, drugi spokojnie podda się losowi i będzie siedział, jak go posadziłeś, trzeci rozpaczliwie zaskomli, a kolejny wprawdzie nie będzie się ruszał, ale będzie siedział z podwiniętym ogonem i bez przerwy dygotał.
Sadzając szczeniaki pojedynczo w dotychczas nie znanym im pomieszczeniu, sprawdź, czy okazują zainteresowanie nowym miejscem, czy starają się je zbadać. To samo można zrobić ze wszystkimi szczeniętami naraz, obserwując, czy ich zabawa uległa zahamowaniu.

Z kolei wrzuć pomiędzy szczeniaki na przykład dziecięcą grzechotkę, która robi dużo hałasu. Zwierzęta strachliwe, nieśmiałe i agresywne łatwo się dadzą wyróżnić. Podobny efekt możesz zauważyć, nadmuchując papierową torbę i strzelając z niej nad głowami szczeniąt. Najbardziej strachliwe psiaki drgną i będą usiłowały się skryć; szczeniaki o charakterze stabilnym początkowo odskoczą w bok lub tylko zwrócą głowę w stronę źródła dźwięku, później z zainteresowaniem będą je chciały zbadać. Psy najbardziej agresywne oszczekają źródło dźwięku albo po początkowym skoku na bok będą chciały rzucić się na Twoją rękę.

Odradzałabym Ci kupno psów, należących do tej ostatniej grupy, chyba że jesteś wyjątkowo energiczny. Psy nadmiernie lękliwe natomiast nadają się na pieski pokojowe dla osób o skłonnościach nadopiekuńczych, ale w warunkach miejskich nie zawsze można przewidzieć ich reakcję (na przykład na nagły klakson), stąd zawsze trzeba prowadzić je na smyczy.
Jeżeli chcesz zorientować się, które ze szczeniąt ma najwyższą pozycję socjalną, rzuć między nie kość. Najważniejszy będzie ten psiak, który najdłużej będzie w jej posiadaniu.

Zwróć uwagę, jak rodzeństwo bawi się na przykład kawałkiem gumowego węża. Te zwierzęta, które wyraźnie odstają od reszty, nie biorą udziału w zabawie i są strachliwe, sprawiają później wiele kłopotu w hodowli.
Jeżeli hodowca pozwoli na to, dobrze jest takie próby przeprowadzić w odstępie tygodniowym dwa lub trzy razy, by uniknąć przypadkowych błędów. Jeżeli jakiś szczeniak podczas wszystkich prób będzie się zachowywał podobnie, istnieje duże prawdopodobieństwo, że jego charakter rzeczywiście odpowiada obecnemu jego zachowaniu.
Dobry i uczciwy hodowca powinien zgodzić się na przeprowadzenie wszystkich tych prób. Ty dzięki temu będziesz mógł z większą pewnością przewidywać późniejsze zachowanie swojego przyjaciela i ewentualnie korygować cechy niepożądane (nadmierną agresywność, nadmierną lękliwość).