Oprócz foksteriera krótkowłosego wszystkie pozostałe teriery mają dłuższy, szorstki włos.
Wszystkie wyżej wymienione teriery mogą pracować jako:

  • płochacze, które wyszukują i podrywają drobną zwierzynę oraz aportują,
  • tropowce pracujące na sfarbowanych tropach zwierzyny grubej,
  • dzikarze, które wynajdują dziki w gęstwinach leśnych, osaczają i umiejscawiają je lub atakując naganiają na myśliwych, ustawicznie oszczekując,  norowce (oprócz teriera irlandzkiego i airedale teriera, które są zbyt wysokie) – pracują w norach lisich i borsuczych. W norach atakują zwierzynę (lisa i borsuka) wypędzając ją na powierzchnię na strzał, ustawicznie oszczekuąc. Przyuczone mogą pracować w łatwych obszarach wodnych jako płochacze i aportery.

Wszystkie, z niewielkim zróżnicowaniem, odznaczają się ogromną odwagą, walecznością, ciętością, szybkością i zręcznością w akcji, skocznością oraz ciągłością w głośnym oszczekiwaniu zwierzyny. Psy o dużej indywidualności, mało komunikatywne, twarde, ostre, nie uznające autorytetów, odporne na ból, wyjątkowo trudne w szkoleniu. Znako
mi te szperacze o doskonalej wytrzymałości na trudy polowania. W trudnych warunkach zimowych, przy obfitych opadach śnieżnych ich użyteczność maleje z uwagi na mary wzrost, jak również skłonność do podbijania-kaleczenia lap na powierzchni lodowej. Bardzo dobry, wyłącznie dolny wiatr predysponuje je do pracy leśnej, zarówno na sfarbowanych tropach wszelkiej zwierzyny, jak i w bezpośrednim ataku na zwierzynę grubi i drapieżna.
Z wymienionych ras terierów najbardziej twardy, ostry i najtrudniejszy w szkoleniu jest niemiecki terier myśliwski. Niewiele ustępują mu w tych cechach foksterier szorstkowłosy i terier walijski. Pozostałe są troszkę łagodniejsze i trochę łatwiejsze w szkoleniu. Nic podaję pozostałych ras psów z rodziny terierów, ponieważ nic są używane u nas do polowań i występują jako psy ozdobne.