Grupa psów zaganiających to psy do której zaliczamy rottweilery i berneńskie psy pasterskie. Te psy dawniej pomagały rzeźnikom w przepędzaniu stad bydła. Dzisiaj są one znakomitymi psami obronnymi, pociągowymi, a nawet przewodnikami niewidomych. Niestety, także nie nadają się do trzymania w małym miejskim mieszkaniu; w kojcu czy na łańcuchu też nie jest im dobrze. Specjalistami w grupie psów pasterskich są owczarki, które pewnie znasz najlepiej i najczęściej je widujesz. Oczywiście, najpopularniejszym przedstawicielem tej grupy jest owczarek niemiecki, ale zalicza się do niej także bobtail, owczarek belgijski, owczarek szkocki collie, sheltie, puli i pumi, a także walijski corgi. Te psy cechuje skomplikowany charakter: bywają bardzo odważne, ale jednocześnie strachliwe i gotowe do ucieczki pod wpływem określonych bodźców. Często są ostre i dość łatwo je popsuć, jeżeli dostarczy się im niekorzystnych przeżyć. W tej grupie szczególnie owczarek niemiecki jest psem uniwersalnym, nadaje się do wszystkich celów poza myśliwskimi, a to dzięki łatwości uczenia się gotowości do podporządkowania i nie największemu temperamentowi — teraz rozumiesz więc, dlaczego najczęściej spotykanym psem jest wilczur, jak się go popularnie nazywa.

Oprócz foksteriera krótkowłosego wszystkie pozostałe teriery mają dłuższy, szorstki włos.
Wszystkie wyżej wymienione teriery mogą pracować jako:

• płochacze, które wyszukują i podrywają drobną zwierzynę oraz aportują,
• tropowce pracujące na sfarbowanych tropach zwierzyny grubej,
• dzikarze, które wynajdują dziki w gęstwinach leśnych, osaczają i umiejscawiają je lub atakując naganiają na myśliwych, ustawicznie oszczekując,  norowce (oprócz teriera irlandzkiego i airedale teriera, które są zbyt wysokie) – pracują w norach lisich i borsuczych. W norach atakują zwierzynę (lisa i borsuka) wypędzając ją na powierzchnię na strzał, ustawicznie oszczekuąc. Przyuczone mogą pracować w łatwych obszarach wodnych jako płochacze i aportery.

Wszystkie, z niewielkim zróżnicowaniem, odznaczają się ogromną odwagą, walecznością, ciętością, szybkością i zręcznością w akcji, skocznością oraz ciągłością w głośnym oszczekiwaniu zwierzyny. Psy o dużej indywidualności, mało komunikatywne, twarde, ostre, nie uznające autorytetów, odporne na ból, wyjątkowo trudne w szkoleniu. Znako
mi te szperacze o doskonalej wytrzymałości na trudy polowania. W trudnych warunkach zimowych, przy obfitych opadach śnieżnych ich użyteczność maleje z uwagi na mary wzrost, jak również skłonność do podbijania-kaleczenia lap na powierzchni lodowej. Bardzo dobry, wyłącznie dolny wiatr predysponuje je do pracy leśnej, zarówno na sfarbowanych tropach wszelkiej zwierzyny, jak i w bezpośrednim ataku na zwierzynę grubi i drapieżna.
Z wymienionych ras terierów najbardziej twardy, ostry i najtrudniejszy w szkoleniu jest niemiecki terier myśliwski. Niewiele ustępują mu w tych cechach foksterier szorstkowłosy i terier walijski. Pozostałe są troszkę łagodniejsze i trochę łatwiejsze w szkoleniu. Nic podaję pozostałych ras psów z rodziny terierów, ponieważ nic są używane u nas do polowań i występują jako psy ozdobne.

Do psów gończych przeznaczonych do polowań na grubszą zwierzynę należy zaliczyć z pewnością erdelyi kopo — węgierskiego ogara z Siedmiogrodu. Jego bardzo silnie rozwinięty zmysł łowiecki i doskonałe trzymanie tropu jest niezwykle wysoko oceniane przez myśliwych. Posiada też doskonały zmysł orientacji umożliwiający polowanie w leśnych gąszczach bez obawy zgubienia się; powraca zawsze do miejsca rozpoczcia pościgu. Charakteryzuje się donośnym głosem, ciętością i sporym temperamentem. Posiadając takie wybitne cechy psa myśliwskiego — nie nadaje się do chowu w mieście. Jest też trudny do ułożenia, wymaga zdecydowanej ręki i dobrego prowadzenia. Osiąga najczęściej powyżej 45 cm wzrostu.