Poza psami rasowymi istnieją także mieszańce. W zasadzie powinnam napisać odwrotnie — poza mieszańcami istnieją także psy rasowe, a to ze względu na przewagę liczbową kundelków nad psią arystokracją. Na 7 milionów psów w Polsce, w Związku Kynologicznym zarejestrowanych jest 70000 zwierząt, czyli zaledwie 1 procent! jedno główne wskazanie do kupna psa rasowego — jeżeli ma się bardzo konkretnie ustalony cel posiadania psa. Kto chce polować, powinien mieć psa myśliwskiego. Kto chce dobrego stróża, będzie wybierał pomiędzy rasami obronnymi wiedząc, że jeśli kupi szczenię owczarka niemieckiego i odpowiednio je wychowa, ma szansę posiadać w przyszłości dobrego obrońcę. W przypadku kundelków sprawa nie jest jasna, zwłaszcza jeżeli nie znamy jego rodziców. Ale jeżeli po prostu chcesz mieć psa – radzę Ci kundelka, a jeszcze lepiej – kundelka ze schroniska.

Mieszańce trudno opisywać jako grupę, można w każdym razie stwierdzić, że wiele z nich nie ustępuje urodą najbardziej rasowym psom, a inteligencją znacznie je przewyższa. Dzieje się tak dlatego, że niektóre rasy hodowane były z nastawieniem na osiągnięcie pożądanego wyglądu z pominięciem inteligencji i zdrowia. W efekcie krzyżowane często w obrębie rodziny psy bywają słabsze, bardziej chorowite i miewają defekty inteligencji. Nie chcę Cię przekonywać, że powinieneś sprawić sobie wyłącznie mieszańca, ale chcę Ci pokazać, że posiadanie kundelka ma swoje dobre strony-prawdziwy miłośnik psów nie powinien zresztą zwracać uwagi na papiery, jakimi pies może się wylegitymować.

Ostatnią grupą, którą tu omówimy, są pudlowate. Należą do niej pudle olbrzymie, średnie i miniatury oraz np. maltańczyki. Rasy te są rozprzestrzenione na całym świecie i znane od bardzo dawna — pewnie nieraz widziałeś w muzeach portrety pięknie ubranych pań z pudelkiem albo maltańczykiem w objęciach. Psy z tej grupy są szalenie inteligentne, szybko się uczą, łatwo dopasowują do różnych sytuacji życiowych. Poza tym znane są ze swej miłości do wody i chęci aportowania. Pudle są często wyśmiewane, ale niesłusznie. Moim zdaniem wielką krzywdę wyrządził im… sposób strzyżenia. Wystrzyżony nienaturalnie pies nie sprawia wrażenia inteligentnego zwierzęcia, raczej wygląda na głupawą maskotkę. Stąd bierze się dość niechętny stosunek do pudli, wyrażany czasem w pytaniu: „Co?! Pudla kupujesz? To takie głupie zwierzę!”. Nic błędniejszego. Pudel jak żaden inny pies nadaje się do współczesnego mieszkania, jest łatwy do prowadzenia, kontaktowy, odważny i oddany. Nie trzeba go strzyc na lwa, można mu po prostu skracać sierść (chyba że chcesz wozić psa po wystawach). Mam jeszcze argument, który przyda Ci się w.dyskusji z rodzicami — pudle nie gubią sierści!

Psy aportujące i płochacze to jeszcze inna grupa psów myśliwskich. Należą do niej cocker spaniele, Springer spaniele, spaniele Króla Karola, a także labradory i golden retrievery.
Największą popularnością od lat cieszą się spaniele, jednak, niestety, radziłabym Ci ostrożność przy podejmowaniu decyzji o kupnie psa tej rasy. Często spotyka się, szczególnie w przypadku spanieli jednobarwnych, zwłaszcza złotych, psy, które bez zahamowań rzucają się na właściciela, gdy ten „pozwoli sobie” na zrobienie czegoś, co zwierzęciu nie odpowiada. Powód takiego zachowania jest nie znany, ale na wszelki wypadek, jeżeli zdecydujesz się na cocker spaniela, podczas kupna zwracaj szczególną uwagę na zachowanie jego rodziców.

Psy tropiące polują za pomocą węchu. Psy ścigające, charty, wykorzystują wzrok. Zazwyczaj psy nie mają szczególnie dobrego wzroku, nie dotyczy to jednak chartów. Przedstawicielami tej grupy są charty rosyjskie, pies faraona, afgan, saluki, charcik włoski oraz wilczarz irlandzki, greyhund czy whippet. Dzisiaj charty nie są już wykorzystywne do polowań, natomiast coraz częściej zobaczyć je można na torach wyścigowych. Jeżeli jesteś w stanie dostarczyć psu wielkiej ilości ruchu, to możesz się na charta decydować. Małe charty, jak charcik włoski czy whippet, mogą być trzymane w mieszkaniach.
Tak zwane legawce (pointer, seter irlandzki, seter angielski i Gordona, wyżeł niemiecki gładko i szorstkowłosy, wyżeł weimarski czy mały muensterlander) polują zupełnie inaczej niż ogary czy charty. Z wysoko uniesionym nosem wietrzą zwierzynę, a wyczuwając ją, zamierają nieruchomo z uniesioną przednią łapą, wskazując miejsce jej pobytu, czyli „wystawiając”. Większość tych ras nadaje się do trzymania w mieście, pod warunkiem, że będą miały wystarczającą ilość ruchu. Najłatwiej dopasowuje się do miejskich warunków mały muensterlander; szkoda że tak rzadko można go spotkać na naszych ulicach.

Istotami mądrymi i umiejącymi dopasować się do każdej sytuacji, a jednocześnie strzegącymi swej własnej osobowości, są jamniki. Pewnie nieraz słyszałeś, że jamnik to pies z charakterem — niektóre jamniki potrafią być bardzo odważne i twarde — nic dziwnego, skoro polując muszą pod ziemią stawić czoło takiemu zwierzęciu, jak np. borsuk. Jamnik ma dość ograniczoną potrzebę ruchu i jest psem szalenie sympatycznym, stąd wszystkie jego formy {gładkowłosa, długo-włosa, szorstkowlosa i miniatura) zyskały sobie ogromną popularność jako psy domowe.

Następną, dość niejednorodną, grupę stanowią posokowce, ogary i gończe. Tak jak w poprzedniej grupie, można je
podzielić na długonogie  bloodhound, dalmatyńczyk, posokowiec hanowerski, ogar polski, beagle, oraz krótkonogie, jak baset, jamnikoogar i jamnik. Wszystkim wspólna jest ogromna pasja myśliwska i ogromna chęć do pracy na śladzie. Mają znakomity węch. Swego czasu policja chciała wykorzystywać bloodhounda, inaczej psa św. Huberta, do tropienia bandytów. Pies tropił znakomicie, jednak znajdując przestępcę, skłonny był wesoło się z nim pobawić, zamiast pilnować go do czasu nadejścia stróżów prawa. Wszystkie psy z tej grupy, chociaż oddane właścicielowi, nie są jednak związane z nim tak silnie, jak np. psy ras północnych czy szpice  zaprzyjaźnią się z każdym, kto się z nimi pobawi i da im jeść.

Ogromna grupa terierów dzieli się na psy długonogie, jak między innymi airedale terier, bullterier, kerry blue terier i foxterier, oraz krótkonogie, jak sealyham terier, terier szkocki czy skye terier. Zarówno wygląd, jak i charakter psów z tej grupy jest szalenie różnorodny. Wszystkie są jednak dość samowolne, twarde i niemiłosierne dla gryzoni; większość cechuje olbrzymi temperament. Nawet małe teriery znane są na ulicach i w parkach z chęci do bójek i z ogromnej aktywności.
Jeżeli więc jesteś dość leniwy, to nie namawiaj rodziców na kupno teriera, chyba że będzie to airedale terier, który jest psem dość statecznym i nadaje się nawet na przewodnika niewidomych, albo niektóre małe teriery, jak terier walijski, tybetański, yorkshire czy terier szkocki.

W grupie pinczerów i sznaucerów możemy spotkać psy krótkowłose, jak doberman i ratlerek, oraz długo lub szorstkowłose, jak sznaucer miniatura, średni i olbrzym czy pinczer małpi.
Wszystkie psy należące do tej grupy są odważne, ostre i lubią walczyć — co oznacza, że więksi jej przedstawiciele znakomicie nadają się do obrony i stróżowania. Małe pieski można traktować jako pieski pokojowe, ale także jako wroga szkodników. Ratte po niemiecku oznacza szczur  stąd nazwa ratlerek, określająca pierwotną funkcję tego malutkiego pieska, który, jak sam pewnie zauważyłeś, wcale na groźnego tępiciela nie wygląda!

Grupa szpiców jest bardziej jednorodna niż grupy dotychczas opisane. Na ulicy nie spotyka się ich zbyt często. Są to na przykład szpice wilczaste, szpic olbrzymi, schiperke. Szpice są pełne temperamentu, oddane właścicielowi i nieufne wobec obcych. Zdecydowaną ich wadą jest ciągła gotowość do szczekania, co może utrudnić życie zarówno domownikom, jak i sąsiadom.

Rasy północne to na przykład malamut alaskański, husky, samojed, łajka. Są to psy bardzo inteligentne, ale mało kontaktowe. Znakomicie sprawują się jako psy myśliwskie, pociągowe i stróżujące. Są dość samowolne, uparte, ale szalenie wierne jednemu panu. Najlepiej trzymać je na dworze.

Grupa psów zaganiających to psy do której zaliczamy rottweilery i berneńskie psy pasterskie. Te psy dawniej pomagały rzeźnikom w przepędzaniu stad bydła. Dzisiaj są one znakomitymi psami obronnymi, pociągowymi, a nawet przewodnikami niewidomych. Niestety, także nie nadają się do trzymania w małym miejskim mieszkaniu; w kojcu czy na łańcuchu też nie jest im dobrze. Specjalistami w grupie psów pasterskich są owczarki, które pewnie znasz najlepiej i najczęściej je widujesz. Oczywiście, najpopularniejszym przedstawicielem tej grupy jest owczarek niemiecki, ale zalicza się do niej także bobtail, owczarek belgijski, owczarek szkocki collie, sheltie, puli i pumi, a także walijski corgi. Te psy cechuje skomplikowany charakter: bywają bardzo odważne, ale jednocześnie strachliwe i gotowe do ucieczki pod wpływem określonych bodźców. Często są ostre i dość łatwo je popsuć, jeżeli dostarczy się im niekorzystnych przeżyć. W tej grupie szczególnie owczarek niemiecki jest psem uniwersalnym, nadaje się do wszystkich celów poza myśliwskimi, a to dzięki łatwości uczenia się gotowości do podporządkowania i nie największemu temperamentowi — teraz rozumiesz więc, dlaczego najczęściej spotykanym psem jest wilczur, jak się go popularnie nazywa.